Yağmur Leylekleri

Yağmur Leylekleri

Yağmur leylekleri süzülüyordu,
Göğün kederli maviliğinde.
Rüzgâr kanatlarına ağıt yüklemişti,
Bulutlar gözyaşlarını saklayamıyordu.

Bir annenin çığlığı yükseldi,
Sessiz ovayı baştan başa sardı.
Yavrusunu kartallara kaptıran yürek,
Göğe kadar uzanan acısını haykırdı.

Yuvanın kenarında bekledi,
Boş dallara uzun uzun baktı.
Her esen rüzgârda yavrusunu aradı,
Yağmurdan başka cevap bulamadı.

Kartallar uzak dağlara çekildi,
Doğa sessiz hükmünü verdi.
Anne leyleğin yüreğinde ise,
Umudun son kıvılcımı sönmedi.

Göç yolları yeniden uzandı,
Gökyüzü kanatlarla doldu.
Ama o annenin gözlerinde,
Eksik kalan bir bahar kaldı.

Sazlıklara yağmur usulca indi,
Göller hüznü bağrına bastı.
Her damla eski acıyı büyüttü,
Rüzgâr özlemi uzaklara taşıdı.

Anne leylek yeniden döndü,
Yuvasını sabırla onardı.
Kırılan dalları tek tek ördü,
Hayata yeniden kanat açtı.

Yağmur leylekleri yine uçtu,
Bahar yine çiçeklerini açtı.
Bir annenin hiç dinmeyen sevgisi,
Gökyüzüne sonsuza dek yazıldı.

Murat Engin Deniz