Savaş Çocukları

Bir gece daha çöktü şehre, Yıkık duvarların üstüne… Korku sinmiş her nefese, Bir çocuk ağlar sessizce… Adını bile sormadılar, Oyuncağını da çaldılar… Bir masalın yarım kalan Son satırında kaldılar… Gözlerimin yağmurla yarıştığı gecelerde, Bir yetim çocuk düşer aklıma, sessizce… Savaşın gölgesinde titrese bile, Bir umut saklar küçük yüreğinde… Gözlerimin yağmurla yarıştığı gecelerde, Elleri üşür bir çocuğun, teninde… Dünya susarken çığlıklarına, Ben onun için ağlarım içimde… Karanlık çöker sokaklara, Bir anne adı kalır dudaklarda… Bomba sesi geçer başucundan, Üşür çocuk, sarılır yarasına… Bir çizgi defter isterdi, Bir uçurtma gökyüzünde… Şimdi hayalleri bile Saklanır enkaz altında sessizce… Gözlerimin yağmurla yarıştığı gecelerde, Bir yetim çocuk düşer aklıma, sessizce… Savaşın gölgesinde titrese bile, Bir umut saklar küçük yüreğinde… Belki bir gün diner bu ateş, Belki yeniden doğar gülüşler… Ama bugün, bu karanlıkta Bir çocuk daha büyür çaresizce… Gözyaşları yağmura karışır, Kimse duymaz içten içe… Dünyanın ortasında yapayalnız Bir çocuk yürür titreyerek gece gece… Gözlerimin yağmurla yarıştığı gecelerde, Savaşın yetim bıraktığı kalplerde… Bir çocuğun sessiz duası yükselir, “Biri beni duysun…” der içten içe. Gözlerimin yağmurla yarıştığı gecelerde, Dünya uyurken acılara rağmen… Ben her yetim için yazarım bu sözü, İnsanlık uyansa diye yeniden…