Kaygı

O kadar çok düşünüyoruz ki; atacağımız her adımı, kuracağımız her işi, hayatımıza alacağımız insanı, kaç defa düşünüyoruz. Haydi sizde düşünün bakalım? Bunları düşünmek kötü birşey değil, temkinli olmak hayatın her anında çok kıymetli. Kötü olan şey bunları düşünürken bizi engelleyen en büyük sebep ezberletilmiş kalıplar. Sevdiğimiz kadına bile seni seviyorum derken, onun bizi bırakıp gitme ihtimalini düşünüyoruz. Ha tabii bir de geçmişten bu yana akıllara gelen ezberletilmiş “bunu duysalar ne derler” sorusu. İnsanların ne dediğini umursamadan yaşamayı başarabilsek, kulaklarımızı tıkayıp önümüze bakabilsek, hayatımızı daha mutlu yaşayacağız aslında. Onlarca yaşadığım şeylerin ardından farkına vardım. İnsanlar ne yaparsan yap konuşuyor, yüzüne söyleyemese de arkamızdan demediklerini bırakmıyorlar. Ben artık bunları düşünmeden hareket etmenin aslında ne kadar takılırsan yolunun o kadar zorlu ve sorunlu olduğunu öğrendim. Mutluluğu bu yolda buldum. Yazar mı olacaksın yayıncı mı yoksa şarkıcı mı bilemem ama bir adım atmadığın sürece asla mutlu olamayacağımı öğrendim. İnsanlar ne derse desin, onlara kulak asma. O zaman göreceksin işte insan zekasının sınırının olmadığını, istediğin her şeyi, hayal ettiğin her şeyi rahatlıkla yapabileceğini. Bu algı bizim toplumumuz da yüzyıllardır var. Aslında bunu kafaya takmayan onları duymayan insanların ne kadar başarılı ve mutlu olduğunu gördüm.. Ama senin, benim gibi, insanların lafına bakarak hareket eden insanlar, her zaman kaybediyor. Hayatın bize sunduğu fırsatları kaybettiğimiz zaman anlıyoruz. Bu yüzden kulağın doğru eleştiriye açık, saygısız olan herşeye kapalı olsun. Zamanın su gibi akıp gittiğini unutma. Bu zamanın ne kadarını doğru ve verimli kullanabildiğimizi düşün. Umarım başarabiliriz…