Zaman bir yere gitmez, biz gideriz...

Zaman geçmiyor aslında. Biz geçiyoruz. Bir fotoğrafın sararan kenarlarında, bir kapının aralığından sızan gün ışığında, bir kelimenin tonunda fark etmeden akıyoruz. Geri gelmesini istediğimiz zaman, çoğu zaman bir an değil, bir hissin ta kendisi. O sırada kim olduğumuzu unutmadan yaşadığımız bir hal. O anın içindeki saflık, o gülüşteki ağırlıksızlık, o susuşta gizli olan huzur… Zamanı değil, o hali istiyoruz geri. Ama zaman, ne geri gelir, ne de ileri gider aslında. O hep aynı yerde durur. Giden biziz. Bir masanın başında sessizce otururken fark ettim bunu. Dakikalar değil, ben ilerliyordum. Kahvemin buharı aynı hızla tükeniyor, ama ben farklı bir ben oluyordum her yudumda. Dün düşündüğüm şeyler bugünkü ben için bir gölgeye dönüşüyordu. O gölgeye dönüp baktığımda, kendimi görmek istiyordum ama boşlukla karşılaşıyordum. “Keşke geri dönebilsem,” dedim kendi kendime. Sonra sustum. Çünkü dönmek istediklerimiz, çoğu zaman gitmemiş bile oluyor. Sadece biz değişmiş oluyoruz. Ve o eski hâlimiz, dönsek bile tanımaz bizi artık. Bir sokak, bir ses, bir mevsim… Hepsi yerli yerinde aslında. Ama içimizdeki karşılığı kaybolduğunda, onları bir daha bulamıyoruz. Zaman bu değil midir zaten? Aynı güneşin altında, başka bir gözle bakmak. Aynı şarkıyı, başka bir ruhla duymak. Zamanı geri getirmeye değil, giden benliğimizi hatırlamaya çalışıyoruz farkında olmadan. Kendime şunu söyledim bugün: Zamanı geri getiremezsin, ama içindeki bazı hâlleri yeniden çağırabilirsin. Bir susuşu, bir yürüyüşü, bir şeyi ilk defa anladığın anı… Belki daha farklı bir yerden, daha olgun bir bakışla. Ama artık başka bir sensin. Ve bu da güzel. Çünkü hayat, sürekli eskiye dönmeye çalışarak değil, geçen zamanın seni nereye taşıdığını kabul ederek yaşanır. Bazen bir gün batımına bakarken anlıyorum: Zaman bir yöne akmıyor. Zaman her yerdedir. Bizse sadece, kim olduğumuzu hatırladığımız anlarda onun içinde yaşarız. Ve o anlarda, geçmiş de, gelecek de susar. Sadece biz kalırız.