Karabasan

Gece üç.
Tavanın beyazlığında kaybolmuş bir sessizlik var.
Bir boşluk gibi üstüme çöken bir huzursuzluk var.
Odanın içini değil de kendi içimdeki karanlığı izliyorum.
Nefesim duvara çarpıp geri dönüyor.
Soğuyor, dağılıyor, sonra yine yüzüme vuruyor.
Huzurun değil,
uykusuz bir gecenin küf tutmuş sessizliği bu.

Bu sırada,
kapının yanından bir gölge süzülüyor.
Önce küçük bir kıpırtı,
sonra derin bir kararma…
Gözüme değen ince bir çizik var.
Soğuk, ama ürkek.
Beni çağıran bir karanlık var.

Omuzlarımdan aşağı buz gibi bir ürperti sızıyor,
Bir el hissediyorum, görünmeyen…
Beni değil,
ruhumu yokluyormuşcasına etrafımda dolanan.

Kapıya bakıyorum.
Karanlık, beni geri yansıtıyor.
Sonra bir başka karanlık daha beliriyor.
içimde olan değil, dışarıdan gelen.
Kapımdaki karabasansa,
Gecenin bütün ağırlığını üzerine giymiş,
yüzünü karanlığa saklamış bir gölge.
Bakışını hissediyorum.
Kara gözleriyle göz göze geliyorum.

Zaman duruyor.
Saat duruyor.
Ben duruyorum.

Bir anda her şey kırılıyor.
Karabasanın gölgesi büyüyor,
odaya değil, içime doğru yayılıyor.
Duvarlar nefes alıyor.
Tavan eğiliyor,
Hava ağırlaşıyor.
Bir hamlede üzerime çullanıyor.

Nefesim sıkışıyor,
Dilimin ucunda bir çığlık büyüyor ve de çıkmıyor,
Ellerim kıpırdamıyor,
kalbim kaburgalarımdan sıyrılacakmışçasına hızlanıyor.

Karanlık üzerime eğiliyor.
Göğsüme bir ağırlık bağlanıyor,
Bütün karanlık içimde toplanıyor.
Düşmeye başlıyorum.

Karanlık beni içine çekiyor.
Gözlerim kapanmıyor ve etrafımı göremiyorum.
Ses yok.
Nefes yok.
Ben var mıyım, onu bilmiyorum.

Bu sırada
Bir şey kopuyor içimde.
Rüya gerçeği bırakıyor.
karanlık geri çekiliyor,
odam yeniden nefes alıyor.

Gece üç.
korkunun teriyle ıslanmış bir yalnızlıkla
uyanıyorum.