Kendimden Eksilerek

Basit bir hayata inandım,
Az şey istedim hayattan.
Bir an geldi ki,
Kelimeler,
Dilimden değil, kalbimden döküldü.
“Sevseydi gitmezdi…”

Dudaklarımda kalan bu cümle,
Kalbimde yankılandı durdu.
Biraz daha kırılsaydım,
Kendimden vazgeçecektim.
Biraz daha dayansaydım,
Yine kendimden eksilecektim.

Belki ölümü anacaktım,
Adım adım.
Belki de küllerimden,
Yeniden doğmayı öğrenecektim.

Niçin böyle yanar yüreğim?
İki çift söz bu kadar yakar mı insanı?
Ruhumun ahengini bozan neydi?
Hangi eksik sevgi,
Hangi yarım cümle?

Sonra oturdum.
Sustum.
Kendime döndüm usulca.
“Sevgili kendim,” dedim,
Bazen olmuyor.
Ve bazen boş vermek,
İnsanın,
Kendinden eksilmesini durdurmasıdır.