Ölümü Düş-lü-nü-yorum
Ölümü bir son değil, eksilenlerden ve unutuluşlardan doğan sessiz bir tamamlayıcılık gibi gören, yaşamın anlamını ölümün gölgesinde fark eden bir metin.
0:00 / 1:07
Ölümü düşünüyorum çoğu zaman
sessiz bir liman gibi geliyor aklıma.
Rüzgârın yorulduğu, dalgaların sustuğu.
Ölümü düşlüyorum çoğu zaman.
Karanlık değil,
daha çok solmuş bir gün batımı hayal ediyorum
Ve yorgun bir gülüşün ardından düşen sessizliği.
Ölümü düşünüyorum çoğu zaman.
Bazen bir sofra hayal ediyorum,
Eski arkadaşlarımla yeniden oturduğum,
Eksilen sandalyelerin yeniden dolduğu.
Ölümü düşlüyorum çoğu zaman
Ve fark ediyorum ki
yaşam, onsuz bir cümlenin
Hiç tamamlanmayan yarısıymış.
Ölümü düşünüyorum çoğu zaman.
Gözlerimin önünden,
Birer birer çekiliyor insanlar.
Ardında yalnızca isimleri kalıyor,
unutulmaya direnen.
Ama biliyorum,
İsimler de siliniyor
Ve ismim son kez silindiğinde,
Hiç var olmamış olacağım.
