İşin Aslı Şu...

Sevgide bir bağlılık yoksa o bağımlılıktır. Belki kaçıngan bağlanmayla belki de kaygılı bağlanmayla ortaya çıkar bu aradaki kopamama hissi. O sevse de belki sen sevmeyeceksin onu ya da sen özlediğinde onun aklına gelmeyeceksin. Kapına gelecek belki bir gece yarısı, hiç beklemediğin bir anda. Sen tepkisiz kalacaksın o ise his dolu bir kalple karşında belirecek.. İşte o an, duygular değil, duyguların seni nereye götürdüğü önem kazanacak. Çünkü sevmek, sadece birine kalbini açmak değil, aynı zamanda o kalple neye göz yumduğundur. Bağımlılık, özlemin adıyla süslenmiş bir teslimiyettir bazen. Kendi yokluğunu, onun varlığıyla doldurmaya çalışırsın. Ama eksik olan sensindir belki de, o değil. Gecenin sessizliğinde kapını çalan biriyle değil, gündüz gözüyle yanında kalan biriyle kurulur gerçek bağ ve bazen tepkisiz kalman, seni ne kadar olgunlaştırdığını gösterir. Çünkü artık sevilmek istemek değil, hak edilen bir sevgiyi beklemek öğretmiştir sana sabrı. Belki de sevilmek uğruna kendinden ne çok ödün verdiğini şimdi fark ediyorsun ve onun his dolu kalbiyle karşında belirmesi, artık senin kalbini etkilemiyor. Çünkü sen, kendi içindeki boşluğu onunla dolduramayacağını öğreneli çok oldu. Ve o boşluk, bağımlılık değil, özgürlükle dolsun istiyorsun artık. Bağlılık; iki tarafın da kendini güvende hissettiği yerdir. Bağımlılık ise, bir tarafın kendini eksik sandığı tuzaktır. Sen, artık tuzaklara değil, yollara inanıyorsun. Kapına gelene değil, yanında durana güveniyorsun. En çok da kendine...