Yitik
Karanlığın en zalim yerlerinde yitirilen bir sevdayı; gözler ve eller üzerinden zamana, korkuya ve ölüme direnerek unutamam diye haykıran bir kalbin ağıtlı türküsüdür.
bir zindan karası gecede yitirdim gözlerini
gözlerin
ışık topuydu gözlerin
kızıla belenmiş bir güneş parçasıydı düşen
meyveye durmuş bir umuttu
ağaçların devrilişinde
kırılışınca dalların
gözlerin vardı
çoban yıldızı değildi gördüğüm
kılıçların şavkıydı
saçılmış kayısılarda bilenen
seninle kavramaya bakardı gözlerin
gözlerin
bebeğim
türküdür bu
ağlama
bir şeytan panayırında yitirdim ellerini
ellerin
süt beyazıydı ellerin
sultanların buyruğunda
baltasında cellatların
ellerin vardı
dua değildi gördüğüm
karanlığın saltanatıydı
yıldızlar desen
korkak ateş böcekleriydi gecede
ay desen
batık bir gemiydi
seninse tanımaya değerdi ellerin
ellerin
bebeğim
zamandır bu
korkma
çıyan basmış bir gecede yitirdim seni
seni bir giz gibi kalbime gömdüm
ezgin bir melodiydi zaman
seninse ellerin ve gözlerin vardı
ellerin ve gözlerin
bebeğim
canacan bir kavgada
sevdadır bu
ölme
unutamam
