Silgi ile Silinen Hayatlar
Silgi gibi işleyen kader, anıları ve hayatları sessizce silerken geride boşluk değil; insanın kırılganlığını, sabrını ve umuda tutunma mecburiyetini fısıldayan bir dua bırakır.
Her silgi, kaderin sessiz eli gibi.
Bir zamanın, bir anının, bir hayat parçasının üzerini örter. Bazen insanlar, bazen anılar. Bir an gelir, fark etmeden silgi devreye girer. Tıpkı gökyüzünde süzülen bir yıldızın ardında kaybolan ışık gibi, geçmişin çizgileri yavaşça silinir ve geriye yalnızca boşluk kalır.
Kimi hayatlar, kâğıttaki kurşun gibi.Başlangıçta keskin, umut dolu ama silginin nazik baskısıyla fark edilmeden kaybolur. Kimi acılar, kimi sevinçler. Hepsi tek tek silinir ve geriye sadece hatıraların silik gölgeleri bir de geceye karışan sessiz fısıltılar kalır.
Rüzgârın uğultusunda eski zamanlardan kalan hikâyeler duyulur, sanki unutulmuş bir mabedin taş duvarları fısıldar gibi.Her darbe, kalbimizde sessiz bir dua bırakır. Rabbimizin hikmetiyle örülü, ayın solgun ışığında saklı bir sır gibi ve yıldızların titrek bakışlarında yankılanır.
Silgiyle silinen hayatların en acı yanı, onları tekrar çizmek için bir fırsatın olmamasıdır ama her silinmiş çizgi, bize insanlığın kırılganlığını, sabrın değerini ve umutla bağlılığın derinliğini hatırlatır. Ve her kaybolan parça, bize hatırlatan bir dua gibi sessizce kalır.
