Kendine Gel Dedim Kendime
Masivadan sıyrılmaya çalışan, ilimle irfan arasında düşe kalka yürüyen bir ruhun kendine hesap sorarak arınma ve hakikate varma çabasının içli itirafıdır.
Nefsimi masivadan çektim.
Döndüm yedi kere eksenimden.
Doğruldum yeniden ben.
Kendine gel dedim,
Kendime.
El çektim turabtan tenden,
Geçtim yedi kere elekten.
Vakit azdı süre istedim felekten,
Kendine gel dedim kendime.
Dedim masiva benden uzak dur.
Dedi Hak’tan gayri her şey bendedir.
Yeter ki sen urbanı giy gidedur.
Bil haddini verdiğin ahdinde dur.
Yedi kere yudum ruhu, arındı çamurdan,
Kendine gel dedim kendime.
Her söylediğim sözdü hâlimden.
Ne ile varılır menzile bilmediğim amelden.
Bileceksin dedi irfandan ilimden,
Yedi tepeden düştüm ilmin peşine.
Hâlâ cahilim ne demeli bilmem cehlime,
Kendine gel dedim kendime.
Dur durak bilmeyen gönlüm,
Kâh seyre dalar ölümü kâh gider kabre özüm.
Hep masivaya sitemim dinletemem sözüm.
Bırak ne olur peşimi bırak üryan ruhumu.
Ben diyetimi peşin peşin öderim.
Kâbusla başlayıp gecem,
Hüzünle bitmesin gündüzüm.
Yedi kere gerekse diyetini de öderim,
Yedi beni yedi dilden ağıtı öksüzüm.
Usandım seslerden uslandım sandım,
Kendine gel dedim kendime.
