Yıpranmak Seni Eksiltmez

Dün akşam, her daim ilham aldığım bir arkadaşımla yine derin bir sohbetin tam ortasındaydık. Bu kez konu, hiç beklemediğim bir yerden açıldı, elimde tuttuğum eski bir çakmaktan. Rengi zamanla silinmiş, yüzeyi çiziklerle dolmuştu. Ama hâlâ çalışıyordu. Ben, hâlâ görevini yerine getirdiğini söylediğimde, arkadaşım bana tuhaf bir ifadeyle baktı. O an "Hayat da böyle değil mi?" diye sordum.

İnsan yaşadıkça yıpranıyor. Zaman geçtikçe aynadaki yüzünde yeni çizgiler beliriyor; kaybettiklerinin, suskunluklarının, kırgınlıklarının izlerini taşıyor. Bazen eskidiğini sanıyor, kendini tanıyamıyor. Ama çoğu kez farkında bile olmadan yaşamaya devam ediyor, çünkü içindeki kıvılcım hâlâ sönmemiş oluyor.

Tıpkı o çakmak gibi, parlaklığını kaybetmiş olabilir, dışı yıpranmış olabilir ama küçük bir kıvılcımla yeniden alev almayı biliyor. Hayat da bazen tam olarak böyle değil mi? İhtişamını kaybetmiş olabilirsin, ama bu seni değersiz yapmaz. Önemli olan dış görünüş değil; hâlâ yanabiliyor musun, hâlâ bir kıvılcım çıkarabiliyor musun? Asıl mesele bu.

Tek vazifesi yaşamak olan insanoğlu, ne yaşarsa yaşasın hâlâ görevini yerine getiriyor. Geçmişin izlerini taşımak seni çirkinleştirmez; aksine, onlara anlam katarsan seni bambaşka bir güzelliğe dönüştürür. Kimsenin sorunsuz bir hayat yaşamadığını unutma.

Bazen yaşadıklarımız bizi incitse de, aslında duygularımıza derinlik, karakterimize başka bir ses katar. O yüzden ne kadar eskidiğine, ne kadar yıprandığına takılma. Yeni halinin güzelliklerine odaklan. Çünkü bu dünyaya yaşamak için geldin; yaşadığın şeylerin acı mı tatlı mı olduğunun pek önemi yok.

Önemli olan bu acı-tatlı tecrübeleri üstünde taşıyıp büyüyebilmek, olgunlaşabilmek. Umarım sen de bardağın dolu tarafını görmeyi başarırsın ve boş kalan kısmı, kendi güzelliklerinle doldurursun.
Konunun çakmakla bir alakası yok.