İçime Uymayan Mevsimler
İçindeki mevsimlerle uyuşamayan bir ruhun, yalnızlık, aşk ve varoluş arasında sıkışmış çaresiz ama direnen haykırışı.
İçimin mevsimlerine uymuyordu tabiat..
Netameli bir keder akıyor damarlarımdan.
Hani bir kalksam,
alsa yorgunluğumu şafak vakti delice akan bir dalga.
Tahta konulmuş umutlarımın arasına.
Ses gelmiyor güneşten.
Hangi müptedinin bağrından kopmuştu bu çelimsiz hakikat?
Karşıda bir kuş ölüsü, yeni budanmış ağaç.
Avazımca bağırıyorum geceye düşmüyor dolunaya çığlıklarımın gölgesi.
Issız bir boşlukta yüzüyor düşüncelerim, imbatlardadır çaresi.
Geçmiyordu mevsimler. Uymuyordu tabiat yalnızlığıma
Geç gelen şifaya dargın, yara gibiyim
Hani gelse bir avare, getirse çiçekten hayaller meçhul benliğime,..
Ve Aralık soğuk esiyor, tamda kalbimin üzerine.
Cüretkâr davranıyor yaşam, susuzluğa boğulan yağmurlarıma.
Öylesine meczup, bir aşkın yakamoz haliyim
Görmüyorsun ama sudan korkan balığın, yaşamaktan başka çaresi olmayan benim.
