Kêm
Kışa dönen bir ömürde, gelmeyişinle eksik kalmış bir hayatın kabullenişle mühürlenen sessiz ağıdı.
0:00 / 1:13
Önümüz kış, ömrümüzde hazan…
Gün batmakta bu perde,
Tükenmekte cana dair pare,
Selam sabahsız tersine bir cümle.
Nihayet hasıl olmakta,
Kırağı vurur gül dalını,
Yaprak kurur, kalmaz medet.
Düşer bir çift göz boşluğa,
Hatırdan düşer ilk buluşmaların,
Sıratın öbür yanına düşer hasretin,
Düşerim ben,
O boş kağıt ve kurşun kalem de düşer!
Zaten hiç gelmedin bana,
Alıştım ben de.
İtirazım yok,
Küskünlüğüm de sitemim de.
Mahcubiyetim var, Mecburiyetin yok.
Gönlünce olsun.
Yıkıp geçtiğin, sıfırdan düştüğüm,
Hiç sevilmediğim, Yabancılığım!
Çok eksik kaldım,
Baba olamadım mesela,
Öldüm.
Ölüm, mutluluğun olsun.
(Ocak 26 | Siverek)
