İçimde Kırk İnsan

İçimde kırk insan var, Kırk ayrı ses, kırk ayrı bakış, Biri gülüyor eski bir fotoğrafa, Biri ağlıyor hiç yaşanmamış bir aşka. Birinin elleri üşür hep, Biri yaz ortasında kar yağdırır gözlerine, Biri susar, günlerce… Diğeri bağırır, kimseye ulaşmayan kelimelerle. Kırkıncı olan ben miyim, bilmiyorum, Belki çoktan kayboldum aralarında, Belki de hepsi, bir zamanlar ben sandığım gölgelerdi. Yoruldum kendi kalabalığımdan, Her gece yoklama alıyorum: “Burada mısınız?” diye, Ve hep biri eksik çıkıyor… Eksik olanın kim olduğunu bilmiyorum, Belki çocukluğumun masum bakışı, Belki de hiç tanımadığım ama hep beklediğim yüz. Bazısı gece yarısı kapımı çalar, Uykumun arasına oturur, Karanlıkta birbirimize bakarız, Konuşamayız, çünkü ikimiz de aynı acının parçasıyız. İçimde kırk insan var, Ama bazen Hepsi aynı anda susuyor, Ve sessizlik ağırlaşıyor, Taş gibi göğsüme oturuyor. O an anlıyorum, Bedenim bir oda, Ruhum bir mezarlık, Ve kırk insanın hiçbiri yaşamıyor aslında.