Egonun Yapısal Derinliği

Ego deyince aklınızda ilk oluşan ibare nedir? Eğer bana bu soruyu birkaç yıl öncesinde sormuş olsaydınız, size "burnu havada olan insanların çevresini küçümsemesi" tanımını yapardım ama Freud'un egoyu tanımlamasına göre: "İd-Ego-Süperego" vardı ve ego tam olarak toplumdaki insani ilişkilerdeki, iletişimlerdeki "altın orta"yı temsil ediyordu ve aslında Freud'un tanımına göre ego, olması gereken bir şeydi... Ama olaya şöyle de yaklaşabiliriz: "Ego" kavramının bizde ya da bende oluşturduğu etkisi olmasa, onu hangi kelimeyle tanımlayacağız? Sanırım bu noktada özgüven ve ego arasındaki ikilemde bulurdum kendimi. Bana göre özgüven, görünüşün çok daha derininde, kişinin kendisinde güvendiği alanları kapsarken ego; kişinin yerinde olmayan durumlarda bile, kendini hep en yukarıda görmesi, bir nevi kendini koruma kalkanına alması gibi geliyor. Oysaki ne de çok kusurumuz ve bu kusurlarımız arasında bizi biz yapan değerler var öyle değil mi? Belki de kişinin önce bunları içselleştirmesi gerek ya da bir hata yaptığımızda, kişinin kendi imajını çizdiği düşüncesi bizleri tetiklememeli, en nihayetinde insan olmak... "Ben insanım" diyebiliyor ve bunu kabul ediyorsak aslında birçok hata yapacağımızı da "insan olmak" adı altında kabul etmemiz gerektiğini düşünüyorum ve bizi biz yapan bu kusura sahip çıkılması gerektiğini düşünüyorum. Tabii ki bu düşüncedeki amaç, kötü niyetli yapılan hataları desteklemek değil. Siz ne demek istediğimi anladınız… Kimi zaman da bize göre kusur gibi gözüken bir durum, bir başkası için güzel görünen bir detay da olabilir. Son derece göreceli de bir konu olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Uzun lafın kısası, kendini "yeterli" ya da "iyi" görebilmek için bir başkasının gücüne ihtiyacın yok; kendi gücün, kendi yapabildiklerin, yapamadıkların yeterince seni tamamlıyor... Tamamlanmak için tam olmaya ihtiyacın yok ve unutma ki "dünya da eksik bir yerdir ve bir şeyler hep eksik kalacak"...