Affetmemek mi, Unutmamak mı?

Bu haftaki konumuz: İçimizdeki Yaranın İki Yüzü Hayat bize incitici anlar yaşatır. Bu incinmeler bazen öyle derin izler bırakır ki, iki seçenek arasında sıkışıp kalırız: Affetmemek mi doğru, yoksa unutmamak mı? Peki, bu ikisi gerçekten aynı kapıya mı çıkar? Affetmek; Unutmak Değil, Yükünü Bırakmaktır Affetmek çoğu zaman yanlış anlaşılır. Sanki yaşananları görmezden gelmek, "bir daha olmasına izin vermek" zannedilir. Oysa affetmek, karşı tarafı aklamak değil, kendi yüreğinizi hafifletmektir. Bir nehir düşünün; affetmek, suyun akıp gitmesine izin vermek gibidir. Taşları yok etmez, ama onların üzerinde birikip sizi zehirlemesine engel olur. Unutmamak; Aynı Ateşe Elini Sokmamaktır Unutmamak ise bilgeliğin sesidir. "Bu yolda bir çukur var, dikkat et!" diyen içgüdüdür. Unutmamak, kendini korumanın, aynı acıyı tekrar tekrar yaşamamak için sınır koymanın adıdır. Tarih, unutmayanlar sayesinde tekerrür etmez. Kalp de öyledir; unutmazsa, aynı yanlışa düşmez. Peki, Hangisi Daha Zor? Aslında ikisi de zordur. Affetmek, gururu yenmeyi gerektirir; unutmamak ise hafızanın sürekli canlı kalmasına katlanmayı... Ancak şu bir gerçek ki: Affetmeden unutmaya çalışmak, yarayı gizlemek gibidir. İçeride iltihap büyür. Unutmadan affetmek ise, yaranın üstünü sarmak ama iyileşmesine izin vermektir. Yaşamak İçin Affet, Yol Almak İçin Unutma Belki de en sağlıklısı, ikisini bir arada yürütebilmek: Affetmek, geçmişin zincirlerinden kurtulup nefes almanızı sağlar. Unutmamak, gelecekte daha güçlü durmanız için size rehberlik eder. Bir insanı affedebilirsiniz; bu sizin yüreğinizin genişliğidir. Ama yaşananları unutmazsınız; bu da aklınızın ve öz saygınızın gereğidir. Evet... Hayat, hem affetmenin huzurunu hem de unutmamanın bilgeliğini aynı anda taşıyabilenleri sever. Çünkü onlar, geçmişin yükünden kurtulup geleceğe hafif ama tecrübeli adımlarla yürürler. Yüreğiniz affetsin ki, ruhunuz hafiflesin; aklınız unutmasın ki, yolunuz aydınlık olsun. Sevgilerimle, Işığım ışığın olsun...