Zamanın Çarkı

Zamanın çarkı, görünmeyen bir ustanın dokunuşlarıyla dönen kadim bir mekanizmadır; kimine göre kaderin sesi, kimine göre hayatın ritmini belirleyen sessiz bir orkestradır. Her dönüşü bir başlangıcı, bir bitişi ve aralarındaki ince çizgiyi yeniden şekillendirir. İnsan, bu çarkın üzerinde duran küçük bir kıvılcım gibidir. Ne kadar ileri gitmek isterse istesin, her adımında geçmişin gölgesi ve geleceğin ihtimaliyle yürür. Çünkü zaman, ilerleyen bir yol değil; dönen bir halkadır. Aynı acılar farklı yüzlerde yeniden belirir, aynı mutluluklar başka mevsimlerde tekrar doğar, aynı dersler bambaşka hikâyelerle insanın karşısına çıkar. Zamanın çarkı bazen ağır ilerler, insan her saniyeyi hisseder; bazen de öyle hızlanır ki bir ömür göz açıp kapayıncaya kadar kayar. Fakat çarkın dönüşü ne hızlanır ne durur; sadece insanın onu algılama biçimi değişir. Kimi için zaman bir yük, kimi için iyileştiren bir öğretmendir. En önemlisi ise şudur: Çarkın dönüşünü durduramasak da, onun üzerinde duruşumuzu seçebiliriz. Aynı yoldan geçsek bile, aynı kaderin mahkumu olmak zorunda değiliz. Zaman bizi sınar, yoğurur, dönüştürür ama en sonunda kim oldugumuzu biz belirleriz. Zamanın çarkı döner; insan ise o dönüşün içinde kendi yönünü arar.