Yüreğimin Balkonunda Sızanlara
Kaybolan bir aşkın ardından kendi içindeki gücü keşfederek acıya saygı duymayı ve direnmeyi öğrenişinin şiirsel anlatımı.
0:00 / 1:32
Kapıyı zavallı bir şiir açtı.
Dizlerimde tentürdiyot,
dişlerimde kar.
Güneş nereden bilecek mevsimleri?
Sen gülüyorsun ya, ben oradan.
Fotoğraflar da düşkün özgürlüğe,
sığmıyorlar evlere.
Komodin beğenmez olmuş aşklar,
oysa biz hep yerde yatardık.
Karıncaları dinle...
Şimdi ısınıp hissedemezse eldivenler bileklerini,
sana yarınları ısıtacağım günlerim olmayacak.
Kısık sesle ağlarken ben,
insan başkasının acısına göklerce gürlermiş.
İnanamıyorum.
Bu sevdayı katlayıp elimi cebime sokmalar bende yeni başladı.
Sınırındayım dikenin,
sıyırırken sözcüklere dökülen düşüncelerimi.
Uyandığın yatak canının kaderi her...
Kabullenemeyiş de umutsuzluk değil.
Bana imlası bozuk bir şehir bıraktın.
Sen de mânâ bulama,
diye yalvarsam da acılara,
saygı aşktan da yüce.
Dinginleşiyorum.
Dünyanın umru umrumda değil,
kendimdeki güçle savaşıyorum.
Tutmadı, bir yara daha.
Çiğneyebiliyor kabuğunu hayallerim,
ay ışığının hislerimi yarıda bırakışıyla.
Ben de varım diyebilmek için bu alfabede,
saymaya devam edeceğim
zamandaki hırsızı.
