Yirmi Dokuz Kere Kırk Yıl-Küresel Karne Heyecanı

İstanbul'da bir öğretmen öldürüldü. Bu ne ilk ne de son. "Milletleri kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir." ilkesinden itibarsızlaştırılan, şikâyet edilen,öğrencinin bakıcısı olarak görülen ve her şeyden önemlisi çalıştığı okulda can güvenliği bile olmayan öğretmenlere dönmenin kaçınılmaz sonucudur bu.

Yıllar önce bu konu ile ilgili yazdığım bir yazıyı günün anlam ve önemini anlatması açısından sizlerle paylaşıyorum.

Okullarımızda karne heyecanı yaşanıyor. Kimi öğrenciler sevinecek kimileri üzülecek. Karnelerini saygıyla öğretmenlerinden alacaklar ve ailelerine gösterirken kimileri başarmanın mutluluğunu yaşayacak kimileri de başarısızlığın acısını duyacak. Ama yılmayacaklar ve derslerine dört elle sarılıp eksikliklerini gidermeye çalışacaklar. Bu zorlu yolun sonunda ise kendilerine, ailelerine ve ülkelerine yararlı bir birey olacaklar. Kendilerini düşünen, gençliğin bir ülke için gelecek demek olduğunu bilen, bir Milli Eğitim anlayışı içinde, öğretmenlerin ülkeleri kurtaranlar olduklarına inanarak okullarına gidecekler. Şiddetin hiçbir şeyi çözmediğinin bilincinde, demokrasiyi özümsemiş, saygı ve sevgi kuralları içerisinde eğitimlerini sürdürecekler.

Eminim, yazdıklarımı okurken dudaklarınızda buruk bir gülümseme ile “Bu adam düş dünyasında yaşıyor.” diyorsunuzdur. Evet, bu yalnızca bir düş!.. Geçmişte kalan, siyah-beyaz bir film. Neden mi? Nedeni çok basit aslında: “Küreselleşiyoruz!..”

Artık, sevgi ve saygı kavramlarını düşünürken, küresel düşünüyoruz!

Disiplin dediğin nedir ki? Bak Avrupalı disiplin falan uygulamıyor!

Not dediğin nedir ki? Bak Avrupalı nota önem vermiyor!

Öğretmen dediğin nedir ki? Bak Avrupalı öğretmen değil danışman arıyor!

Sonuç mu? Sonuç ortada:Her gün okullarda birbirini bıçaklayan öğrenciler, her gün öğretmenlerine saygısızlık daha da ötesinde şiddet gösteren öğrenciler.Bunları öne sürdüğünde ise başlıyor beyzadeler(!) psikoloji, sosyoloji ve bilumum lojilerden.Öğrencinin sosyo-ekonomik profilinden girip ülkenin ekonomik sıkıntılarından çıkıyorlar.Ozaman ben de Nasrettin Hoca’yı anımsıyorum hemen : “Peki bu hırsızın hiç mi suçu yok?”

Geçmişi bir anımsayın. Öğretmene saygısızlık, okul eşyalarına zarar vermek, arkadaşlarını bıçaklamak, küfretmek, argonun dallarında cambazlık yapmak mümkün müydü acaba? Hayır.Öğretmenimiz bize kızdığında bir de evden azar işitirdik, sen ne yaptın da öğretmenini kızdırdın diye. Burada Sevgili İbrahim Sadri’nin dizeleri geliyor hemen aklıma… O yılları anlatırken şöyle diyor İbrahim Sadri: "Yollar bozuk / Musluklar bozuk / lakin adamlar sağlam idi."

Şimdi ise ağzımızı bilumum lojilerden açıp öğrencileri haklı çıkarmak uğruna elimizden gelenin fazlasını yapıyoruz. Sonucunda da değiştirilmeye ve dönüştürülmeye çalışılan toplumumuzda işe yaramazlar ordusu kuruyoruz.

Öğrenci bıçaklama olayına mı karışmış? Haklı, çünkü ekonomik sıkıntıları var.

Öğrenci öğretmenine hakaret mi etmiş? Haklı, çünkü ona kimse değer vermiyor.

Öğrenci derslerinde başarısız mı olmuş? Haklı, çünkü para kazanmak zorunda olduğundan derslerine zaman ayıramıyor.

Bunları daha da sıralayabilir ve çoğaltabiliriz. Bilumum lojiler böyle buyuruyor çünkü. Nedense o bilumum lojiler, ülke sevgisinden, birey olmaktan, toplumsal değerlerden hiç söz etmiyorlar.

Yıllarını ülkenin dört bir yanında geçirmiş bir öğretmen olarak içim acıyor. Ülkemi değiştirip dönüştürmeye çalışanlar – ki buna kılıf olarak  da küreselleşme diyorlar- her şeyimizi yok ederken nasıl da işe eğitim kurumlarından başlıyorlar. Ve benim sosyoloji, psikoloji sevdalısı yurdum insanı bu oyuna ne de güzel alet oluyor.

Eh ne diyelim, küresel karneleriniz hayırlı olsun, bilumum lojilerinizle!..