Şiir, benlik yabancılaşması içinde varoluşun anlamını ve insanın hiçlik ile varlık arasındaki yolculuğunu sorgulayan içsel bir arayışı anlatır.
Ruhum tenime,
Tenim ruhuma yabancı.
Benlik kavgasında ben.
Ben,
Benliğime yabancı!
Zamansız bir doğumun
Sancısıyla kıvranır aklım.
Yüreğim,
İzbe bir mekâna mahkûm.
Hiçlikten hiçliğe mi,
Yoksa hiçlikten,
Varlığa mı bu yol,
Bilemedim.
Hayatın zorluklarına ve toplumun baskılarına aldırmadan, doğru bildiğin yolda cesaretle ilerleyip hem kendini bulmak hem de başkalarına yol olmak gerektiğini anlatıyor.
Kaderin karşılaştırdığı iki insanın, yıllar sonra birbirini bulmasıyla hasretin aşka ve hayatın yeniden bahara dönüşmesini anlatıyor.
Hayatın yorgunluğu, geçip giden insanlar ve maddi sıkıntılar arasında, insanın umudu ve sıcaklığını kaybetmeden yoluna devam etmesini anlatıyor.
