Umutlar Tükenmeden
Güzellikleri suçlu aramadan ve korkuya kapılmadan paylaşmazsak, bir daha aynı mutluluğu yaşamamız zorlaşır.
Baharın güzelliğine dayanamayan
Pamuk yüklü bulutlar,
Toprak kokusunu özlemişçesine
Yere iniyorlardı.
Ve doğadaki tüm hayvanlar,
Belki de hayatlarında ilk defa,
Bulutlara biniyorlardı.
Her şey hayal içinde
Tüm bedenlerini sarmaktayken
Havanın soğukluğuna bile aldırmadan
Ve hiçbir şey düşünmeden,
Kısa bir süre için bile olsa,
Bu muhteşemliği yaşamak istiyorlardı.
Bulutlar içinde kayboldular bir süre
Ve onlara izin verdi yer küre.
Azizlik bu ya çekilince bulutlar
Yine eski yerlerine dönüce;
“bizi bu mutluluktan eden kimdir?”
Diye sordular birbirlerine.
İnsanlık aleminde olduğu gibi,
Bir suçlu bulmak gerekiyordu bu alemde de
Ve “fil”e kesildi fatura bir kalemde.
Hayvanların en akıllısı maymuna düştü iş
Dedi “Senin ağırlığına dayanamadı bulutlar
o nedenle ayrıldılar buradan
Sana bir ceza vermek gerekir
Çabuk bir ip getirin şuradan”
Zavallı fil neye uğradığını şaşırdı,
Daha ne oluyor demeden
Zürafa ipi daldan aşırdı.
Günler geçti aradan
Yine soğuk bir gündü öylesine
Önceki gibi herkesi
Sevindireceğini zannederek bulutlar
Yere indiler sevinçle.
Ama bu kez hiçbir hayan,
Binmek istemedi bulutlara.
Saklamışlardı kalplerindeki özlemi
Başka bahara ve başka umutlara.
Kıssadan hisse
Tüm güzellikleri paylaşmalı,
Bir gün elimizden gitmeden.
Daha güzel hale getirelim,
Henüz her şey bitmeden.
