Tecerrüt
Kendi içine sürgün edilen insanın, dünya düzeninin adaletsizliği ve yanılsamaları arasında hakikatle yüzleşmeye çalıştığı derin bir iç muhasebesi.
Tecerrüt bir adımla kendi yoluma yol oldum;
Çıkmaza düşünce niçin kendimi kayırdım?
Yol benden değilmiş, yolda kalınca anladım;
Yok, yok değilmiş bilmem ne zaman kandım?
Ah benim muhteriz dillerim,
Kime küstün de kendi kendine darıldın?
Saati bilinmez bir girdapta döner durursun;
Bir damla suyla nasıl ayıldın?
Zifiri bir geceye adını yazsan,
Gece karasından utanır; “Yaradan” der utanır.
Gündüz gözüyle dünya uyanır,
Soyunur geceden; “Ben” diye çıkar ortaya.
Şahit tutarlar insanı insana;
Kendi mahkemesine çıkar, kendini hicreder diye.
Kimsenin kimseden sorgu suali olmaz;
Susar adiller, ahraz olur ağızlar sus diye.
Hayat, bir avlu dolusu insanı düşman eder;
Kimse bâki kalmaz yalan dünya derdine.
Dar bir yokuşu “iyilik” diye aşanları
Dizdiler sıraya, kestiler cezalarını, baktılar seyrine.
Yalan bir hikâyeyi defterimize yazdılar;
Buruşturup attılar avuçlarımızın içine.
Bilmez âlimler dünya ehlinin hâllerini;
Yazsalar da inemezler koca âlemin ilmine.
