Sorunlu İlişkilerde Davranış Şeklimiz Nasıl Olmalıdır ?

Yazıya başlarken öncelikli olarak hepimize şu soruyu sormak istiyorum: “Başlığın cümlesindeki ilişki kelimesini duyunca ilk olarak kiminle kurduğumuz ilişki aklımıza geldi? Yaşadığımız aşkımızla mı, aile içinden bir kimseyle mi, akrabayla mı ya da bir öğretmenin öğrencisiyle kurduğu ilişki mi?” Bu kelimenin ne kadar çok boyutu var, değil mi? Peki, bir diğer soru olarak sorunlu kelimesi bizler için ne ifade ediyor, bu kavramı nasıl tanımlıyoruz? Tabii ki bu iki sorunun içinden çıkmak oldukça zor çünkü çok kişisel, göreceli kavramlardan bahsediyoruz. Bir yerden başlamam gerekecekse de şöyle başlayabilirim: Sorunlu ilişki ibaresi, en az iki kişinin paylaştığı ortak bir durumdur. Ortada bir sorun varsa ve bu ilişki doğal olarak karşılıklı bir ilişkinin içinde bulunma durumuysa, bir ortaklıktan söz edebiliriz. Sorunlardaki davranış şekli; ortak sorumluluk almak, ortak feragatte bulunmak, ortak anlayış göstermek olmalıdır. Ama tabii ki şu da unutulmamalıdır: Karşılıklı ilişkide bulunan kişilerin aynı sorumluluğu alabilme ya da aynı feragatte bulunabilme ölçüsü farklı olabilir. Bu noktada önemli olan, eşit bir şekilde bu durumları üstlenebilmek değil, kişinin gerçekleştirebileceği ölçüde elinden geleni yapmasıdır. Bu noktada karşı tarafa anlayış göstermenin önemine değinebilirim. Bir başka önemli, belki de en önemli husus ise şudur: Karşılıklı bir şekilde geçinmeye gönüllü olunması… Kişilerin geçinmeye gönlü yoksa, ortada bir sorun olmasa bile aslında bir sorun var demektir: Geçinmeye gönlü olmamak. Kapanışı şu şekilde yapmak isterim: Hiçbirimiz kusursuz, mükemmel ya da dört dörtlük değiliz. Hepimizin kendince kusurları, hataları, sorunları var ve işe öncelikle kendimizin böyle olduğunu kabullenerek başlamamız gerekir. Mükemmel insan olmadığına göre mükemmel iletişim de yoktur ve hiçbir zaman olmayacaktır. İşin en güzel kısmı da bu ya: Mükemmel olmadığını, sorunlu olduğunu bildiğin hâlde o sorunla iyi hissetmek için mücadele vermek…