Son Tebeşir
Bir öğretmenin yokluğunun ardında bıraktığı derin izleri, büyümenin acıtan bir vedaya dönüşmesini ve öğrencilerin onu unutulmaz bir vefa ile anışını anlatan duygusal bir ağıttır.
0:00 / 1:31
Sınıf bugün biraz daha sessiz,
Tebeşir bile korkar düşmekten.
Kapınız yarım açık kaldı yine.
Biz sustuk, zil erken çaldı senden.
Tahtada yarım bir cümle kaldı.
Son dersiniz hiç bitmedi hocam.
Defterimde adınız hâlâ
bir imza gibi durur. Silinmez!
Siz konuşurken dünya dururdu.
Sesiniz bir pusula gibiydi.
Şimdi koridorlar daha soğuk.
Tenefüsler bile yetim kaldı.
Dediniz ya, “Herkes bir gün gider…”
O gün bugünmüş, biz anlamadık.
Şimdi anlıyoruz her susuşta
Meğer siz bizi bırakmadınız.
Son tebeşir düştü avucunuzdan.
Yazamadık sonra gelen dersi,
Bir öğretmen giderken anladım ki,
Büyümek de bir tür terk edişti.
Siz gidince eksildi zil sesi.
Duvarlar bile boş ders oldu.
Gözlerimizde kalan son bakışınız,
Bir ömürlük bir ders oldu.
Belki başka öğrenciler bekler sizi.
Başka sınıflarda başka yüzler ama bilin ki bu sıralarda adınız hiç silinmeyecek.
