Sensiz Ben
Bu şiir, sevgiliden uzak kalan bir âşığın hasret ve özlem içinde yanarken, sevdiğinin varlığıyla hayatının anlam bulacağını, vuslatın ise her acıyı sona erdirecek umudu taşıdığını anlatıyor.
Hicran ile nar’a eder gönlüm,
Dildarını arar, durur her dem.
Sen olmayınca bu Dünya’yı nidem?
Viraneye döner mağmum gönlüm.
Nevbaharımda düştüm aşk ateşine;
Yandıkça tutuştum, kül oldum.
Gelir diye avundum, durdum,
Hasret kaldım o gülüşüne.
Habibemin gül-i ruhsârına karşı
Efgân eder bu aklı zail.
Ben bir vefasıza oldum mâil.
Gözyaşlarım hep ona karşı.
Mecnun olmak için seni sevmek yeter;
Çünkü kamu hüsn-ü mahfî hep sende.
Sen beni bilsen de bilmesen de,
Sevildiğini bil, bu bana yeter.
Mücde-i vasl ile tamamlarım bu hayatı.
Eğer gelirsen, gittiğin yerde yerin vardır.
Bu nazına bir son ver, önümüz bahardır;
Vuslat ile, baştan başlayalım bu hayatı.
