Ruhun Yakıcılığı Kabuğuna Bağlı

Ruh taşan bir ateştir, beden ise o ateşi taşımaya zorlanan bir kabuk. İnsan, bu iki uç arasında asılı kalır; bir yanı göğe bakarken, diğer yanı toprağa çivilidir. Her nefes onu yukarı çeker, her adım aşağıya indirir. Böylece insan, ne tamamen göğe ait olur ne de bütünüyle toprağa. Ruh, içten bir fısıltıyla "Uç," der; beden, aynı ısrarla "Kal," diye karşılık verir. İçimizde iki ses birbirine çarpar ve bu çarpışmadan görünmez bir yankı doğar. O yankı, varoluşun gizli şarkısıdır. Ne tamamen acı, ne tamamen huzur... Bir dans gibidir; hem ahenklidir hem de çarpa çarpa büyütür. İnsan, bu dansın tam ortasında bir sır olarak durur. İçinde hem sınır hem özgürlük taşır. Hem ağırlığı hem hafifliği; hem geçiciliği hem sonsuzluğu... Ruhun uçma arzusu ile bedenin sabrı birleştiğinde, ortaya sessiz bir gerilim çıkar. Ve bu gerilim, insanı yaralayarak bütünleştirir. Ruhun arayışı, hiçbir yerde tam karşılığını bulmaz. Çünkü gördüğü her ışık, bedenin gölgesinde bulanıklaşır. Yine de ruh aramaktan vazgeçmez; çünkü arayış onun varoluş biçimidir. İnsan bu yüzden daima yarım hisseder. Ne göğe yükselebilir, ne de tamamen yere kök salabilir. Beden, kendi ağırlığıyla insanı sınırlarken aslında onu korur; çünkü ruhun sınırsızlığı yakıcıdır. Eğer ruh tek başına bırakılmış olsaydı, sonsuzluğun ateşinde yanıp kül olurdu. Beden, bu ateşi taşırken bir hapishane değil, bir kalkan işlevi görür. İnsan, bu çelişkinin farkına vardığında, gerilimin ardındaki dengeyi sezmeye başlar. Ve belki de en büyük sır, bu uyumsuzluğun aslında bir bütünlük yaratmasıdır. Ruh ve beden birbirine karşı durdukça insanın içinde bir boşluk açılır. O boşluk acı verir, ama aynı zamanda o boşluk acının merhemini de beraberinde getirir. Beden yara aldıkça ruh sarar, ruha zarar geldikçe beden ziyan olur.