Pembe Telgraf Çiçeği
Şair, insanın kendini arayışını, geçmişin yarım kalmışlıklarıyla yüzleşmesini ve acılarından geçerek kabullenmeye, sakin bir gülümsemeye ulaşma çabasını anlatmaktadır.
Rastgele nefes aldığım bir günün penceresinde,
Beni bana götürecek aynalar buldum.
Her şeyin etrafında dönerken hiçlik,
Yanaklarımdaki iki kuş,
“Kendi kötülüğümü benden çok istemeyenlerin yuvasına kondu.’’
İşaretler,
Fısıltılar,
Pembe telgraf çiçeği,
Cem Adrian şarkıları,
Mor kapaklı kitaplar,
Belki ameliyat ettiririm diye beklettiğim bez bebekler,
Tüm yaşanmamışlıkların inatları,
Eksikliğimin adresini buldu.
Zannettim ki,
Mutluyken de şiir yazılırdı.
Payıma düşeni aldı zaman.
Yanıldım.
Birleştirdim renkli hediye paketlerimi,
Biri diğerinin içinde o evin anahtarını buldu.
Üşümesin diye elime tutuşturdum.
Dışarıdan fren sesi geldi.
Ela gözlerin ve kirpiklerin çarpışmıştı.
Ağladım.
Pencereden bir bilet daha kestim.
Tüm yollar beynime fışkırdı.
Taştığım şehirlerden gezgin acı ilçesine uğradım.
‘’Ne mutlu ne kederli artık gülümseyeceğim.’’
