İnsan, yalanı tanıyacak kadar büyüse de, kırıldığı güne kadar çocuk kalır.
Büyüdüm sanmıştım,
Yalanları gözlerinden okuyacak kadar.
Meğer insan büyümüyor,
Çocuk kalbi kırılana kadar.
Her sıcaklık güneşten gelmezmiş,
Anlamadım kalbim yanana kadar.
Her açan gül bahar değilmiş,
Düşen yapraklar kurudular,
Don tuttu bu topraklar...
Hayatın zorluklarına ve toplumun baskılarına aldırmadan, doğru bildiğin yolda cesaretle ilerleyip hem kendini bulmak hem de başkalarına yol olmak gerektiğini anlatıyor.
Kaderin karşılaştırdığı iki insanın, yıllar sonra birbirini bulmasıyla hasretin aşka ve hayatın yeniden bahara dönüşmesini anlatıyor.
Hayatın yorgunluğu, geçip giden insanlar ve maddi sıkıntılar arasında, insanın umudu ve sıcaklığını kaybetmeden yoluna devam etmesini anlatıyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!
