Kalpten Yükselen Işık

Gecenin derinliğinde bir çağrı buldun, Yorgun yüreğin ve parlayan gözlerinle secdeye yöneldin. Dağılmış yüklerini O’na teslim ettin, Aczini ve kırılganlığını sessizlikle paylaştın. Her nefesin ruhuna serinlik kattı, Her titreyen dizin içindeki fırtınayı sakinleştirdi. Secde, kaybolmuş umutların ışığı oldu, Ve sen fark ettin ki huzur, kalpten O’na yönelmekte saklıydı. Dua ile yükselen ellerin, gecenin sessizliğinde yankılandı, Kalbindeki gölgeler birer birer dağıldı. Gözyaşların, gizli bir nehir gibi ruhunu temizledi, Ve her damla, karanlığın içinden doğan ışık oldu. Artık yorgunluk, sadece hatıra; Kırıklar ise onarılan birer taş. Secdeyi terk ettiğinde, yanında yalnızca dinginlik kaldı, Ve sen anladın; gerçek huzur, Ne bir mekanda ne bir insanda, Sadece kalpten O’na yönelmekte saklıydı.