Kalbimi Söktüm

Kalbimi yerinden söküp aldım,

Bir mendile sardım.

Kanımla değil,

Sevgimle boyandı parmaklarım.

Acı dolu yerlerimi yardım, Duygularıma kızıp onu yerinden çıkardım.

Yeri boş!

Göğüs kafesim oyuk şimdi.

Canım burnumda değil, Avuçlarımda titredi.

Ürpertisi ilgimi çekti.

Kalbim avuçlarımda dillendi,

Yine beni dellendirdi.

Neden acıtmıştı yıllardır bu kadar beni?

Ateş kırmızısı rengi

Ve

Zavallı hâli beni cezbetti.

Yanıyordu,

Üfledim,

Ateşi sönmedi,

Kin, nefret, hırs

İçine

Şükür ki değmemişti.

Mendili yokladım,

Kalbimin kapısını araladım.

Tüm sevdiklerimi sadece kendime sakladım,

İçindeki son hıncı ve kini yarı yolda fırlattım.

Attım.

Benzi solgundu,

Hâlâ daha yorgundu.

Acınası hâline aldırmadım,

Sevdiklerimi cebime atıp yürümeye başladım.

Gözlerini benden ayırmadığını,

Ellerim titreyince anladım.

Göz göze gelince yalvardı "BENİ ATMA" diye...

Hiçbir işe yaramadın ki,

Bu yakarış niye?

Ağlıyordu,

"Ne olur beni bırakma sensiz yerlere!"

Senden başkası taşıyamaz ki ben,

Tek yükümse ikimize...

Başladık yine kalbimle kavga etmeye!

Bu sefer dediğini yapmadım, Onu umruma takmadım,

Azarlayıp, kızdım ve yine bastırdım,

Hep yaptığımı yapıp "sus" diye!

Elimde kavga ettiğim kalbimle bir yamaca ulaştım.

Hâlâ umutla çırpınıyordu, gözlerine bakmadım.

Bakarsam acırdım, acırsam dediğini yapardım.

O yokmuş gibi davrandım, Uçuruma yaklaştım.

Bu defa akan gözyaşlarına elimi uzatmadım.

Avuçlarımda titremesine bilerek kayıtsız kaldım .

Elimi açtım, onu karanlık boşluğa attım,

Aslında ben, hiç bu kadar acımasız olmadım.

Son kazığı bile isteye kalbime ben attım,

Onu ilk kez böyle cezalandırdım.

Sevgiyi elinden alarak, can damarımı kesmenin huzurunu yaşadım.

Çaresiz bırakmak istedim, Sanırım başaramadım,

Şimdi siz sağ, ben selamet

Gerisi de Allah'a emanet

Kalbim yok,

Kimseye olmasın artık dert,

Sevmeyecek bir daha, Giderken söz verdi bana,

Şükür o da artık herkesinki gibi...

Bundan sonra kaskatı ve daha sert.

Akıllandı mı acaba diye başımı uçuruma uzattım.

Hâlâ acı bir tebessümle sırıtıyordu.

Düşe kalka indim yanına, ikimiz birlik olup tokat attık aklıma.

Kıyamadık ayrılmaya,

Alıp yeniden taktım onu koynuma,

Biz ayrılamazdık ki onunla...

Akıl yanılır da,

Yenilir de,

KALP İSE ASLA!