İyi misin?

Geceden dökülür bir soru, sessizliğin tam ortasına. Kendi yankısını bile ürküten bir fısıltı kadar kırılgan: "İyi misin?" Hangi cevabı bekler bilinmez, suskunluğun ağırlığında kim iyiliğini unutmadı ki? Gözler uzaklara mıhlanmış, içinden geçen yolları izler. Bana "İyi misin?" deme, çünkü sözcükler eksik, çünkü iyilik, bazen sadece söylenmeyen bir cümle ve hiç verilmemiş bir cevap olur. Bana "İyi misin?" deme, çünkü bu soru, kendi içinde saklı bir ağıt, bir zamanlar yeşermiş bir baharın, sonbahara dönmüş vedasıdır. İyilik, belki de hiç açılmamış bir mektupta, yazılıp gönderilmeyen kelimelerde, gözlerin içinde gizlenen ama kimsenin fark etmediği o kırılgan ışıkta saklıdır. Ellerim, bir duvarın gölgesinde, sessizliği okşar gibi boşlukta, dokunacak bir şey arar, ama hep havada kalır. Ve sen, orada, uzak bir şehirde, aynı soruyu kendi kendine sorar mısın? Yoksa senin "İyi misin?"lerin de bir başkasının düşüne mi emanet?