Hayatın yabancılaştırdığı bir ruhun, anlaşılmamanın ve ağır bir yalnızlığın içinde yavaş yavaş çürüyen iç dünyasını anlatan melankolik bir şiir.
İçim çürüdü,
Bu garip giden yol alışta,
Öyle alelade,
Yol bozuk diyemem,
Yeni yetme kalıplara,
Sığdıramam düşlerimi,
Çaresiz kalmışlığın tersi bir düzende,
Bu kısık sesi kim duyurabilirdi,
Ve şimdi sen bana,
Çiğ kokulu bir yalnızlığı mı?
Sür diyorsun üstüne başına,
Nasıl siniyorsa buram buram,
Öyle kokuyordu inan...
Hayatın zorluklarına ve toplumun baskılarına aldırmadan, doğru bildiğin yolda cesaretle ilerleyip hem kendini bulmak hem de başkalarına yol olmak gerektiğini anlatıyor.
Kaderin karşılaştırdığı iki insanın, yıllar sonra birbirini bulmasıyla hasretin aşka ve hayatın yeniden bahara dönüşmesini anlatıyor.
Hayatın yorgunluğu, geçip giden insanlar ve maddi sıkıntılar arasında, insanın umudu ve sıcaklığını kaybetmeden yoluna devam etmesini anlatıyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!
