İnsanın yokluktan gelip yine toprağa dönen geçici bir varlık olduğunu hatırlatarak, bu fanilik içinde bencilliğin ve kendini üstün görmenin anlamsızlığını sorgulayan tasavvufi bir şiir.
Yokluktan varlığa yolcu insan,
Çocukluktan çocukluğa yolcu insan,
Topraktan toprağa yolcu insan...
O zaman neden bu hodbinlik?
Acizlikten acizliğe namzet insan,
İnsandan insana sığınır insan.
Bir gölgelik yerdir dünya insana;
O zaman neden bu hodbinlik?
Hayatın zorluklarına ve toplumun baskılarına aldırmadan, doğru bildiğin yolda cesaretle ilerleyip hem kendini bulmak hem de başkalarına yol olmak gerektiğini anlatıyor.
Kaderin karşılaştırdığı iki insanın, yıllar sonra birbirini bulmasıyla hasretin aşka ve hayatın yeniden bahara dönüşmesini anlatıyor.
Hayatın yorgunluğu, geçip giden insanlar ve maddi sıkıntılar arasında, insanın umudu ve sıcaklığını kaybetmeden yoluna devam etmesini anlatıyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!
