Gözlerin Gökyüzü, Gökyüzü Ölmez

Gökyüzünün dudaklarından parçalar taşıyan sözlerin, Vazgeçirir beni vazgeçmekten. Yaklaştırır Anıtkabir’i sonsuz sevgi denizine. Ve, İncileri, Senin istiridyelerini… Boğamaz hiçbir boğaz. Tanrı buna izin vermez. Kıyısı vardır beyaz gömleklerin. Gece iliklenemese de. Yüzmeyi öğretir, Takım elbiselere; Gündüzün dalgalarında. Nice fikrinin sularında; İzlerim, Öğretirim, Düşlerim. Tanrı izin verir. Geminde yürür,ışığında yüzerim. Karlar ağlar. Yağmur ağlar. Güneş ağlar. Ben gülümserim. Çocuklarım gülümser. Seni anlayan her çehre, Doğayı bile yener. Yaşama nedendir! Hayat duruşudur! İlhamdır! Alfabedeki her harfi kullanmak isterdim. Dünyadaki tüm dilleri… Fakat mümkün değil ki; Tek kelimenin bile seni anlatamamasına! Kelimeler senin istediğin şekilde güçlenmelidir! En büyük tebessümüm, Cesur,bilge,onurlu duruşundur; Tüm tanıdık düşmanlara. Dinlenmemek üzere yola çıkanlar asla yorulmazlar. Senden öğrendim beynimdeki çokluğu! Bileklerimdeki kıvrımı. Pes etmedikçe, Aldığım anlamlı nefesi. Zarifçe yönetebilmeyi; Acıyı, Yoksulluğu, Ölümü! Senden öğrendim, Öğrenmeyi. Minnetim mi daha güçlü,sevgim mi? Biliyorum. Bilmediğimi de. Gölgesinde dinleneceğim ağaca kıymadığın için teşekkür ederim.