Fakirdik
Yoksulluğun yalnızca maddi değil, ahlaki ve vicdani bir duruş olduğunu; fakirken bile onurunu, hakkını ve merhametini yitirmemiş bir hayatı anlatan güçlü bir şiir.
Fakirdik.
Göçtüğümüz yolların sarp bir yokuşundan geri dönerken,
Bir iç çekişin canpare yaslı damlasında ağlarken,
Eshamesi okunmayan ırak yolların evlerini seyrederken,
Bir mezar taşının donmuş eline çaresizce el sürülmezdi.
Fakirdik,
Ruhumuz gövdesine dek dipsiz bir çukurda çamura batmışken,
Arınmak arsızın nesine gerek, paklanmak varken;
Has bir bedende insan olup gönlünce gülemezken,
Düz bir yolda eğri gidene yolun hâli sorulmazdı.
Fakirdik,
Açgözlü şeytandan dönmeleri gözden düşürüp görmezden gelirken,
Ziyan olan kifayetsiz günleri torbaya koyup dermezken,
Gözümüzde dert birikip çöreklenip oturmazken,
Dünya devrilip ellerde basa basa top olup gezmezdi.
Fakirdik,
Aç bakışlı çocukların nefse doymayan karınlarını doyuramazken,
Saza yanmış türküleri yanık, içli bir sesle söyleyemezken,
Cihanlar ötesine ahımızı acıyla duyuramazken,
Haksızın gönlüne uyup da haklıya ak sürmeye kıyamazdık.
Fakirdik işte, öylece kendimize fakir;
El âlemin diline tok, gözüne mühür, cüldasına yük idik.
Fakirdik…
