Egonun Tahttan İndirildiği Yer

İnsanın en zor galibiyeti, kimseye göstermeden kazandığıdır.

Bir düşman vardır; insan onu çoğu zaman yanlış yerde arar.

Sözlerde, yüzlerde, itirazlarda…

Oysa en uzun savaş, kalabalıkların içinde değil, insanın kendi içinde yaşanır.

Bir dönem içeride bir gürültü hâkimdir.

Haklı olma isteği, önde durma ihtiyacı, kontrol arzusu…

Bunların hepsi güç sanılır. Meğer çoğu, korkunun daha iyi cümleler kurmuş hâliymiş.

Fark ediş böyle başlar.

İnsanın, sertliğini erdem; yüksek sesini özgüven zannetmeyi bırakmasıyla.

Bu bir aydınlanma değildir.

Daha çok bir yüzleşmedir.

“Ben neyle savaşıyorum?” sorusu sorulduğunda, cevabın dışarıyı işaret etmemesidir.

Çünkü düşman sanılan birçok şey dağılır; geriye sadece içerdeki inat kalır.

İşte asıl mücadele orada başlar.

İçerdeki bu savaş, bağırarak kazanılmaz.

Aksine, her sessizlik egoyu biraz daha zayıflatır.

Her geri çekiliş, bir teslimiyet değil; bir hâkimiyet olur.

Bu süreçte bazı fedalar verilir.

Susulan cümleler, girilmeyen tartışmalar, haklıyken bile ısrar edilmemesi…

İlk bakışta kayıp gibi görünür.

Çünkü alkışı yoktur, tanığı yoktur.

Ama zaman geçtikçe anlaşılır:

Bırakılan her fazlalık, içeride bir alan açmıştır.

Ve insan şunu fark eder:

Bazı dönüşümler, sadece iradeyle olmaz.

İnsanın kendini yendiğini sandığı yerde, aslında kendine dokunulmuştur.

İlahi olan çoğu zaman gürültüyle gelmez.

Bir mucize gibi çarpmaz.

Daha çok, yanlış yolda yorulmuşken kalbe konan bir sükûnettir.

Artık eskisi kadar öfkelenememek…

Artık eskisi kadar kibirli olamamak…

Bu bir eksilme değildir.

Bu, müdahaledir.

Çünkü insan bazen egosunu yenemez;

Ama o egonun tahtından indirilmesine razı olursa, yardım gelir.

İşte o zaman yapılan fedalar anlam kazanır.

Suskunluk zayıflık olmaktan çıkar, ölçüye dönüşür.

Geri çekilmek kaçış değil, sınır olur.

Gelecek artık hırsla inşa edilmez.

Daha sağlam bir malzemeyle kurulur: denge.

İnsan anlar ki:

Herkese yetişmeye çalışanın kendine geç kaldığı yerde,

durabilen biri için yol yeni baştan başlar.

En doğru kararlar gürültüyle değil, iç ferahlığıyla kendini belli eder.

Geri dönüp bakma ihtiyacı bırakmaz.

Aceleyi değil, istikameti öğretir.

Ve en sessiz zafer şudur:

İnsanın, en çok benzediği eski hâlini yönetimden alması.

Çünkü bazı galibiyetler ilan edilmez.

Taşınır.

İçerdeki savaş bittiğinde,

gelecek sessizce başlar.

Ve o sessizlik,

rastlantı değil;

rahmettir.