Döngü ve Deli

Farklı görüyorum, farklı duyuyorum,

Dönüp dolaşıp seni düşünüyorum.

Ölü gibi desem değil, diri gibi desem değil,

Bir meşe ağacı gölgesinde,

Nemli toprağa uzanıyorum.


Döngüler üzerine kurulu bir örüntüsü var.

İnsanlar çoban kavalında koyun sürüsü gibi.

Yoksa bu müthiş dünyamız

Evrenin akıl hastanesi mi?


Az deliler dışarıda, çok deliler içeride.

Dışarı çıkıyorum, içeri giriyorum.

Döngüleri gördükçe deliriyorum.


İnsanlara bakıyorum gülesim geliyor.

Allahın safları diyorum.

Sonra kendime bakıyor

Kibrimden utanıyorum.

Herkes gibi ben de  deliriyorum.


Nedir Çalap ın bu döngü takıntısı ,

Anlamıyorum ,

Düşlerimde kurtulup  merkez kaç kuvvetinden

Deliriyorum.


Onunla  oturup konuşmak istiyorum,

O beni bilir,

Ben  anlamak istiyorum.

Açıkca konuşsun,

Sır içinde sır muhabbetinden,

Nefret ediyorum.



Hata yaptığını düşünüyor mu?

Konuşsun döksün içini

Tekrar yaratsa dünyayı,

Neleri düzeltmek ister mesela ?



Nereden nereye geldi şiir ,

Toparlayamıyorum.

İçimdeki dengeyi yitirip,

Duvarlara tutunarak yürüyorum.

Sonunda herkes gibi  ben de,

Deliriyorum.