Bir Ekim Sabahı
Bir sonbahar sabahında Yürüyen Köşk’ün önünde, Atatürk’ün doğaya, vicdana ve Cumhuriyet’e bıraktığı emaneti kalbinde hisseden bir yüreğin, minnet ve umutla dile gelen şiiridir.
Yine bir sonbahar sabahı sessiz,
Yağmur ağlar, rüzgar ürkek, gizlice ağlar. Bisikletimle geldiğim o kıyıya,
Kalemim paslı, yüreğim denizlerde saklı.
Yürüyen Köşk önünde durdum ben,
Deniz gözlerinde buldum yeniden kendimi.
“Ağaç kesilmesin, köşküm yürüsün!” dedin sen, Köşk yürüdü, vicdanınla el ele.
Bir dal parçasıydı kalemim elimde,
Geçmişteki yetim bir çocuğun umudu dilimde.
Cumhuriyet doğdu senin izinde,
“Bir dal büyütür ormanı, gençlik kök salar Cumhuriyete senin izinde, kalplerde hep sen.”
Pedal çevirdikçe duydum sesini,
Taşır rüzgâr hatıranın izini.
Cumhuriyetin aydın nefesiyle,
Yürür hâlâ yurdumunuzun gençleri.
Sen, köşkünü taşıttın bir ağaç için,
Biz koruyamadık nice yaprak kül oldu toprağa.
Ama emanettir bize bu vatan,
Her nefeste “Yurtta sulh” duayla.
Şimdi köşk hala yürüyor içimizde,
Bir kalbin atışı gibi derinden.
Cumhuriyetin ışığıyla yanar özgürlük meşalesi,
Gazi Baba, deniz gözlerin hep gönlümde.
