Beklentisiz Sevgi ve Sessiz Acı

İçim çok acıyor... Bazen sevdiğim insanlarla yol ayrımına düşerim. Kalbimdeki beklenti ve temenni hep aynı: iyi dileklerde bulunmak, güzel hatıralarla uğurlanmak. Ancak sevdiğim dediğim insanlar, meğer benden pek bir habermiş. Bu durum, içimi tarifsiz bir acıyla dolduruyor. Birlikte yürüdüğümüz yollarda, paylaştığımız anılar gözlerimin önünden geçerken, aslında ne kadar yalnız olduğumu fark ediyorum. Her adımda, her kelimede daha da derinleşen bir yara açılıyor içimde. Beklentisiz bir sevgiyle bağlı olduğum insanların, içimde kopan fırtınalardan bihaber olmaları, ruhumun en derinlerinde bir yankı bırakıyor. Vedalar, çoğu zaman bir son değil, yeni bir başlangıcın habercisidir. Ancak sevdiğim insanların bu ayrılıklarda bana gösterdiği kayıtsızlık, yeni bir başlangıca adım atmamı zorlaştırıyor. İyi dileklerle uğurlanmayı beklerken, soğuk bir duvar gibi karşıma çıkan bu ilgisizlik, içimdeki umut ışığını söndürüyor. Yine de, içimde bir yerlerde, bu acının bir gün dineceğine dair bir inanç taşıyorum. Sevginin, her şeye rağmen, en saf ve temiz haliyle var olmaya devam edeceğine inanıyorum. Belki de gerçek sevgi, beklentisiz, karşılıksız ve sessizce akıp giden bir nehir gibidir. Ve belki de bu nehrin kıyısında, acılarıma rağmen, huzuru bulmayı öğrenmem gerekiyor.