Arayış

Anladım ve içselleştirdim olanları. Yaşananları, yaşanmış gibi olanları ve bir daha asla yaşanmayacakları. İçimdekiler yavaş yavaş duruldu. Her şey bitti ancak bu fena mı değil mi bilemem. Bilmiyorum da. Aradan aylar, yıllar geçecek hiç konuşmayacağız, bu şehir bizi bir daha karşılaştırmayacak çok iyi biliyorum. Sorun yok git, bakma ardına bende öyle yapacağım. Gideceğim arkama bile bakmayacağım o zaman anlasan da bazı şeyleri, bir daha olmayacak eminim. Eski beni bir daha bulamam ama bir arayışdayım. Tek fark bu sefer eskileri değil, yeni beni. Beni ben yapan yeni kişileri, yeni anları, yeni yerleri.. Zor olabilir bulmam ama sorun yok yine de arıyorum. Bir kapı var, elimde tonlarca anahtar. Eminim evin içinde biri, bir şey var kim veya ne daha bilmiyorum. Yine de eminim bir şeyler var orada, o kapının ardında. Kendisi çok yakın bana, bir o kadar da uzakta. Kapıyı açabilsem bulucam, o anahtarların biri doğrusu olacak. O kapı açılacak ve kapının ardında doğru olan, doğru hissettiren bir şey olacak. İşte o zaman rahatlayabilir, durabilir sakin olabilirim. Koşmayı bırakıp sakinleşebilirim. O kapıyı zorluyorum açılsın diye bekliyorum, belki anahtarın seslerini duyar kapıyı kendisi açar diye. Ardındaki sevgiyi, başarıyı, huzuru kabul etmek için bekliyorum. Belki o anahtarı asla bulamayacağım onu da çok iyi biliyorum. İnsanoğlu değil miyim sonuçta ümit etmeden edemiyorum. Heveslenmeden, umutlanmadan duramıyorum. Bu aralar kapının önüne oturmuş bekliyorum. Anahtarları denemek beni çok yordu, biraz oturdum dinleniyorum. Evin etrafını inceliyor, kafa dağıtıyorum. Şuanlık halim yok tekrar anahtarları denemeye. Cesaretim de yok itiraf etmek gerekirse.. Korkuyorum da birazcık, ya o kapının arkasında hiç bir şey olmazsa diye. Düşünüyorum, o kapı hiç açılmazsa veya içi boş olursa. O zaman ne olacak diye. Bir cevap da bulamıyorum, bulamadım daha. Siz bulursanız bana da haber edin...