Acı Çığlık
Bu şiir, kalabalıklar içinde kimliğini ve aidiyetini yitiren insanın, yalnızlıkla kendi benliği arasında verdiği içsel varoluş savaşını anlatıyor.
Tut, şu şiirin ucundan, iz bırakma, kendine,
Hınca hınç insan yığınları biriktirdim, kat be kat,
Şuursuz onca kelimenin, üst üste dizildiği yerde,
Şair bakışlı kaç mısrayı, ezberime aldım, bilinmez,
Hayır, demeden kimseye, kaç beni astım,
Ah ben, nasıl kıydım sana,
Susmaktı aslolan aslında, ama şu devire uyamadım, şaştım,
Herkes gibi olmadan, kendin kalabilmekti, yaşamak,
Çiseleyen yağmuru bile dost ediniyor insan,
yalnızlıktan,
Bu öyle kimsesiz kalmak da değil hani, herkesin yanında tek kalmak gibi,
İsimsiz bir boşluğun ağır aksak yürüyüşüdür bu çaresiz,
Aslı yok bu kalabalığın, ben benliksiz bir uçurumun kıyısında,
Atıyorum kimliğimi, ne kadar da acı bir çığlık bu kendine doğru esen...
