3 Gün, 3 Ay, 30 Yıl -Sessizliğin Ardından-

İnsan bazen en büyük sessizliğini en çok konuştuğu yerde yaşar. Yıllar geçer, alışkanlıklar derinleşir, düzenler kök salar ama bütün o zamanın içinde insanın kendi sesi duyulmamış olabilir. Bazı ilişkilerde takvim ilerler ama insan ilerleyemez. 3 gün, 3 ay, 30 yıl… Ne kadar geçerse geçsin, insan kendi gerçeğini saklayamaz. O an biten şey ilişki değil, sessizlik içinde kendine karşı gösterilen en büyük ihmalin farkına varmaktır. Özgürlük tam da burada başlar: Kimseye değil, yalnızca kendine doğru atılan ilk adımda. Sessiz kalma hâli, zaman boyunca fark edilmeyen bir ağırlık gibi taşınır. İnsan, alışkanlıkla bazı duygularını bastırır, bazılarını görmezden gelir;kendi iç sesini duymamak bir tür korunma yöntemi olur ama ne kadar bastırılırsa bastırılsın, er ya da geç gerçek gün yüzüne çıkar. Kendi sesinizi duyduğunuzda, uzun süreli sessizlikten sonra gelen farkındalık hem korkutucu hem aydınlatıcıdır. Ve bir gün, sessizlik artık dayanılmaz hâle gelir. İşte o anda verilen karar, başkalarına değil, sadece kendinize verdiğiniz bir sözdür. Kendi yolunuza çıkmak, kendi değerlerinizi hatırlamak ve özgürlüğünüzü ilan etmek… Küçük adımlar gibi görünse de, insanın hayatının sorumluluğunu üstlenmesinin en güçlü göstergesidir. 3 gün, 3 ay, 30 yıl… Süre önemli değildir; önemli olan, kendinize attığınız ilk adımdır.