Tahlil

Kan damlıyor, elinde hüzünlerden mürekkep bir kalem

Kalbinde bir çağlayan, içini dağlayan

Sevgisizliği kadar büyük içindeki alem

Sessizliği sağlayan, hayallerini bağlayan

Oradan oraya koşturan çocuklar var içinde

Oradan oraya savrulan niyetler de var

Anlamadığı şeyler var valizinde

Ve dahası anlatamadığı şeyler de var

Hüzün bir mektep ona, bir akrep koynunda

Bir merkep bazen, alıp uzak diyarlara götürür

Ve tüm bu hikayenin sonunda

İçinden yalnız tebessümler dökülür

Kimse bilmez içindeki mahşeri

Bilinmez içinde ömrünün kederi

Ve bilmezler yüzünde görünmedi diye

Görmezler öleni, tabutu, kefeni....

Kalabalıklar habersizdir şahıslardan

Habersizdir anne babalar evlatlardan

Bilmiyor eşler birbirinin hakiki halini

Çocuklar tanımıyor babalarının kalbini

Başımızı koyduğumuz yastık bize küs

Başımıza açtığımız küslük bile küs

Her gün gördüğümüz ağaca yabancıyız

Her gün sorduğumuz hal hatıra da yabani

Yağmurlara, karlara, kırlara yabancıyız

Başımızda ülfet denilen bir zebani

İçinde birer birer kırıklar biriktir

Sen yine var ümitler biriktir

Fakat sensin yine sana en büyük mani...