Sessiz Sahne
Bitmiş bir aşkın ardından gururla vedalaşan anlatıcı, sevdanın yerini kayıplara ve geri dönülmez bir yalnızlığa bıraktığını anlatıyor.
Perde kapandı, ışıklar söndü,
Gittiğin yollarda ayak izim yok.
Rüzgâr bile bak, geriye döndü,
Bu soğuk savaşta kazananım yok.
Bir şehir bıraktım kırıp dökülen,
Sokaklar tanımaz artık adımı.
Kopardım içimden, söktüm kökünden,
Sana bıraktım o son alkışımı.
Güneş doğar belki başka diyara,
Bizim gecemizde yıldızlar küskün.
Dokunmaz bir daha elin bu yaraya,
Bugün gurur galip, sevdamız sürgün.
