Sen Giderken
Şiir, bir ayrılığın ardından yaşanan derin yalnızlık, zihinsel dağılma ve gerçeklik algısının bozulmasıyla birlikte, acının zaman içinde içe yerleşerek “öğrenilmiş çaresizlik” ve arada kalmış bir ruh hâline dönüşmesini anlatır.
Sen giderken kır lalesi,
Işıkları söndü gözlerimin.
Karanlıkta kaldı yarınlar,
Yalnızlığı bu denli hissetmedim.
Yüreğimi yakacak kadar...
Kaç bahar geçti sensiz,
Bu kaçıncı mezunlar,
Bilemezsin.
Sen giderken dağ gülü,
Ardında derbent bir adam,
Bir de kitaplar bıraktın darmadağınık.
Seni aradım satır satır, hece hece,
Ama bir cevap bulamadım.
"Öğrenilmiş çaresizlik ne demek?"
Yaşayarak anladım.
Bilemezsin.
Sen giderken rüzgar çiçeği,
Yılkı atları geçti beynimden.
Şartel attı, yıldızlar çaktı,
Koyunları saydım bulutların içinden.
Kaç zamandır yerde gördüm göğü,
Kuşlar yürüdü, kediler uçtu.
Tatlı bir huzur ile uyandım.
"Araf nasıl bir yer,"
Bilemezsin.
