Renkleri Getiren Gözlük
Sensiz her şey aynı görünürken aslında içten içe renksizleştiğini ve hayata anlamı veren tek şeyin sen olduğunu itiraf eden bir yokluk farkındalığı.
Deniyorum aslında kendim kalmayı,
Sensiz pek bir işe yaradığını söyleyemem.
Gökyüzü hâlâ mavi.
Denizde süzülüyor martılar,
Görüyorum,
Sesleri çınlatıyor kulaklarımı.
Ayaklarıma dokunuyor, Yola saçılmış çakıl taşları.
Nefesime hâkim olan, Çiçekler var sokaklarda,
Değişik kuş sesleri,
Ve birçok kedi karışıyor günüme yine.
Bazı kıyafetlerim hâlâ aynı duruyor.
Ve ben her giydiğimde baştan aşağı süzüyorsun yine.
Ceplerimde kalabalık eden bir sürü şey var.
Şapkam terletiyor başımı.
Uzun süreli taktığımda da başımda ağrı yapıyor.
Kısaca o kadar aynı görünen şey var ki senden sonra,
O kadar tek düze devam ettiğime şahit ki insanlar.
Oysa her birinden sen eksilince,
Artık hiçbir şeyin aynı olmadığını bilemiyorlar,
Her şeye anlam katanın sen olduğundan haberleri bile yok.
Yıllarca renk körü adamın taktığında ağlamaklı gözlerle etrafını süzerken,
Kesik kesik nefes aldığı ve gözlerine inanamadığı renkleri dünyasına getiren,
O güneş gözlüğümsün.
