her şey aşk,a türlü olabilirdi
Modern hayatın çelişkileri içinde kirlenen kelimelerle, yoksulluk, vicdan ve ironi arasında ayakta kalmaya çalışan bir insanın iç monoloğu.
Güzel İnsan
Ekmeğini taştan çıkaran insanla
Mermisini kurşun kalemden çıkaran asker bir olur mu?
Yuvasını tekmeleyen güvercin
Depresyonda olabilir mi?
Bindiğim minibüste ben oturunca
Hayallerim ayakta gidiyor
Ayakkabılarım bağcığındaki suda boğuluyor
Üzerime kuş yağıyor
Doktora uğramadan önce sahafa uğruyorum
Meramımı koyacak sözlük kiralıyorum
Çayım sıkılıyor bu şehirde
Dumanım tütüyor
İmza günü kalemimi çalıyorlar
Yanlışlıkla affediyorum hırsızı
Dayanamıyorum
Bir kalem alıp elimi kirletiyorum
Gözlüğün kirliyse gördüğün kirlidir
Yazdığın kirliyse
İşte bu mühim meseledir
Elini yıkaman fayda etmez
Kelimelerin dezenfekte edilmelidir
Buzdolabında deniz suyu saklarım
Aylak gezdiğim günlerin akşamında
Kahve hoşafı yaparım
Yastığıma yapışan saçlarımı
Antreye aksesuar diye asarım
Yıllardan beri
Kırık tahtadan yapılma beyaz sarayda yaşarım
