En Güzel Su Damlası

Mezarlıkta,
Geride kalan her şey için mevsimsiz çiçekler açarken,
Yan yana yürüyen iki mehtap,
Denizin sesinden öpüyor.
Kalbim,
Henüz unutamadığı gölgesizliğinden,
Bir günlüğüne beni güneşe fırlatıyor.
Zaman ayarlı mum söndürme aparatım da var artık.
Orada,
Yakasındaki karanfili kasımda sulayan,
Yanık bilekli ve ojesini ağlayarak süren o kadının doğduğu kapıdan süzülerek
Gri karlar altında uzunca yürüyorum.
Şimdi ben,
Ölürsem senden önce,
Her gün buraya gel olur mu?

Seni çok özlerim.

Seni çok özledim...