Cemal Süreya - Böyle Bir Sevmek Şiirinin Hikayesi

Cemal Süreya’nın kâh bir meyhane masasında, kâh bir Ankara durağında, aceleyle karaladığı, mürekkebi dağılmış notların bir araya getirilmiş halidir. Şiirlerinde bahsettiği 'y' harfinin hikâyesi, dönemin dedikodu malzemesidir. İkinci Yeni’nin en gür, en asi ve en lirik sesi: Cemal Süreya. Onun aşkı, ne Fuzuli'nin edalı gülü ne de Dranas'ın mahalleli Fahriye’si gibi uzaktır. Cemal Süreya’nın aşkı; etiyle, kemiğiyle, varoluşsal sancısıyla günün ortasındadır. Şairin hayatı çalkantılı, kadınlara olan düşkünlüğü meşhurdur. Zira o, "Sevişmek, bir eylemdir!" der. "Böyle Bir Sevmek" şiiri de, sadece bir duygusal bağlılığı değil, modern insanın büyük şehirdeki yalnızlığını ve bu yalnızlığı aşma çabasını, tenin ve ruhun birleştiği o anı anlatır. Sevmek, Cemal Süreya için bir teslimiyet, bir kendini yok etme biçimidir: "Önce ellerin, / Ellerimle birleşti. / Sonra gözlerin, / Gözlerimle birleşti. / Ne zaman seni sevsem, / Bir dağ başı yalnızlığı." Şair, sevmek eylemini gerçekleştirdikçe, ironik bir şekilde daha da yalnızlaştığını fark eder. Bu, çağın getirdiği büyük bir trajedidir; insan ne kadar yakınlaşmaya çalışsa, o kadar uzaklaşır. Ne Cemil Meriç’in münazaracı beyni ne de Dede Efendi’nin müziği bu yorgunluğu dindirebilir. Cemal Süreya’nın dizeleri, o dönemin ve bugünün kahbeliğine, jiklet balığı kadar olan sadakatsizliğine bir isyandır. O, sevgiyi yüceltirken bile, bu kokuşmuş düzenin insanı nasıl meta haline getirdiğini, duyguları nasıl yok ettiğini haykırır. "Böyle Bir Sevmek", sevgiyi en çıplak haliyle arayan, fakat bulduğu şeyin daima bir "dağ başı yalnızlığı" olduğunu gören bir şairin Demokles’in Kılıcı altındaki çırpınışıdır. O da Cahit Sıtkı’ya inat, yetmişine varmadan gördükleriyle yetinmiş bir üstattır.